De verkeersregelaar
In Pey
werd een of andere nieuwe leiding bij de reeds aanwezige andere 6 gelegd. De weg
was daarom aan één kant tijdelijk afgesloten.
En ja hoor, ik kreeg weer te doen met verkeersregelaars.
Vaak, nee meestal, nors kijkende mensen, die op een gebiedende manier met
handgebaren aangeven dat je moet stoppen of dat je moet doorrijden. Ze kijken
in principe ongeïnteresseerd een andere kant op.
Tot eergisteren, een dame van rond de 25 stak met een glimlach van hier
tot Tokio haar handje op. Ik wuifde uiteraard terug en stopte. Van de andere
kant kwam niemand en toch ergerde ik me niet. Ze lachte haar tanden bloot (zeker 8 meer,
dan ik steeds aan mijn tandarts kan laten zien). Haar lange, zwarte haar
wapperde in de harde wind. Het door mij verfoeide hesje stond haar zelfs leuk.
Ik vroeg me niet eens af waarom ik daar nu stil stond, want er kwam niemand van
de andere kant. Na enkele minuten mochten we weer doorrijden en ik zag in mijn
spiegel dat ze vriendelijk zwaaide naar iedereen die haar passeerde, en
iedereen zwaaide terug. Zo kan het ook.
Nu ik toch hier ben. Jullie kijken natuurlijk ook regelmatig naar praatprogramma’s.
Valt het jullie ook op, dat wanneer daar iemand van de politie of van het leger
zit, die heel vaak hun werkkleding aan hebben. Dat is toch raar.
Ik zie daar zelden een mijnwerker in zijn werkkloffie zitten (ok, die zijn er
niet meer). Maar ook een stukadoor, slager, autospuiter enz. doen dat niet.
Denk dat het allemaal aan mezelf ligt, problemen met gezag?
Nee problemen met:
Vaak, nee meestal, nors kijkende mensen, die op een gebiedende manier aangeven
dat je iets moet doen of laten.
Hoop dat de kabels in Pey nog lang niet liggen, zal een bosje bloemen in de
auto leggen.